کمی صادقانه تر

آه اى همسايه!

myparsa — Sun, 29 Aug 2010 01:24:18 GMT

آه اى همسايه!
من دلم بى تاب است...
حجله ام بى رنگ و
غصه ام مهتاب است...

آه اى همسایه
من چرا انسانم؟
او چرا مى ميرد؟
من چرا مى مانم...

آسمان بى تاب است
غصه ام مهتاب است
ابر ها مى بارند
و خدا در خواب است...

آه اى همسايه
من عروس آهم!
و اگر نورى هست
پس چرا گمراهم؟

روزها بى تاثير
خواب ها بى تعبير...
شب برايم رنج و
سالها بى تغيير...

کوله بارم سنگیست
در دلم آهنگی است
قلبهاي سنگى!
حیله ی بی رنگیست...

شکوه دارم از خویش
عاصی ام بیش از پیش...
عمر جامت سر شد
ای دل پر تشویش...

تهران، هفتم شهریور ۱۳۸۹

دوباره روز خبرنگار گذشت!

myparsa — Sat, 07 Aug 2010 21:14:18 GMT

مدتی پیش به همراه مریم رفته بودم بهشت... پنجشنبه بود و نزدیکای گرگ و میشی هوا، کسی نبود سر مزار بچه های سی ۱۳۰، بی اختیار شروع کردم به عکاسی...

دیشب (شب شنبه) محسن همتی زنگ زد، قرار شد یاد داشتی رو در باب بچه های سی۱۳۰ ویراستاری کنم، قرار بود روز خبرنگار، دختر شهید ساجدی در حضور رئیس جمهور بخوندش، تا ساعتای ۲ صبح طول کشید، زنگ زدم و خوندم واسش و محسن هم همزمان تایپ کرد، نمی دونم یاد داشت خونده شد یا نه، اما حسنش این بود که دوباره بار یاد بچه هایی کردم که نمی دونم چرا همیشه باهاشون حس نزدیکی عجیبی داشتم...

ممکن است خوانش عکس ها از روی سرور کمی طول بکشد، از تحمل شما ممنونم

علی عامه‌کن، در بستر بيماري

myparsa — Sat, 03 Jul 2010 16:44:18 GMT

مطلبی بدستم رسید که در عین بهت و بغض عینا" منتشر می کنم...

به گزارش «آرت نا» به نقل از نمادينه، متاسفانه اطلاع پيدا كرديم كه هنرمند برجسته تصویرگر و گرافیست ، علی عامه‌کن، درگیر بيماري سرطان است؛ سرطان تومور معده ،که گویا به ریه وي سرایت کرده است.
بنا به اطلاع رسيده از نزديكان ايشان متاسفانه از وضعیت جسمی خوبی برخوردار نیست.
در همين راستا ایمیلي از طرف یکی از دوستان علی عامه‌کن، گرافیست و تصویرگر به دستمان رسیده است:
علی، از تصویرگران جوان و موفقی است که تنها شرح برخی فعالیت‌ها و جوایز پرتعداد بین‌المللی‌اش را می‌شود با یک جست‌وجوی ساده اینترنتی دانست. و الآن هم نیازی به ردیف کردن این موارد نیست. علی بیمه خدمات درمانی دارد، اما متاسفانه مشمول طرح بیمه تکمیلی نشده یا اقدام نکرده یا هر چی.. به هر حال، این‌روزها که خیلی هم دیر بیماری‌اش را شناخته، هزینه‌های سنگین شیمی‌درمانی مشکلات جدی‌ای برای خود و خانواده‌اش پیش آورده است. نامه‌بازی‌های اداری هم عموما در این شرایط، نوش‌داروی بی‌حاصل اند.
فکر کردیم که بتوانیم روی هم‌دلی و هم‌راهی دوستان خود حساب کنیم...
شماره‌حسابی از برادرش گرفتم، با توضیح و تاکید روی این نکته که هم ما شأن علی را می‌دانیم، هم دوستان ما. حالا اگر دوستی توان و امکان هم‌راهی داشت، می‌تواند کمک نقدی‌اش را به این حساب واریز کند:
شماره حساب: ۰۰۰۳۵۲۷۵۱۹۰۱۱
حسن عامه‌کن طارم‌سری
عابر بانک تجارت شعبه ۳۶۱
برای شفا این دوست و دوستان دیگری که درگیر بیماری و رنج اند،دستي برآريم و دعايي کنیم.

تو هم پیر می شوی... جوان!

myparsa — Thu, 03 Jun 2010 17:55:18 GMT

روز مادر گرامی باد!

پس، آدم شو... ای جوان!

بی بی که رفت...

myparsa — Fri, 28 May 2010 21:59:18 GMT

بی بی که رفت، خانه ی پدری هم خراب شد...

آقا:

ماند و خانه ای جدید! که دیگر بوی زندگی نمی دهد:

شیرینی خاطره را تنها در سالهایی می چشم که کودک بودم!

وای که چه شبهایی گذشت:

شیرین و واقعی...

کاش می رفتم و پرواز:

می کردم...

ما جوان شدیم!؟ اونها پیر!؟

myparsa — Sun, 11 Apr 2010 22:19:18 GMT

مدتی پیش به اتفاق پدر و مادرم به میهمانی منزل خواهرم رفته بودیم...

همه چیز خوب بود، سر سفره ی شام پدرم نوشابه رو گذاشت جلوم و گفت بازش کن...

با تردید بطری رو برداشتم و با فشارکوچکی دربش رو بازم کردم!

از لحظه ای که آقا جون بطری رو بهم داد تا لحظه ای که دربش با فشاری کوچیک باز شد، غرق بودم در گذشته ها...

وقتی که ما بچه ها، بچه تر بودیم! حدود 8 - 9 سالی بیشتر نداشتیم، معمولا دیر می خوابیدیم، یعنی آقا جون معمولا دیر می اومد خونه و دیر هم شام می خوردیم...

من بودم و 5 برادر دیگه و زن داداش و 4چهار تا خواهر قد و نیم قد...

همه سفره رو دوره می کردیم و مامان برامون غذا می کشید...

همیشه ، اوایلی که سفره پهن می شد، آقا جون اشاره می کرد که مهدی بپر چند تا نوشابه بگیر...

منم که انگاری خودمو از قبل آماده کرده بودم می پریدم سمت جالباسی و پیرهن آقا جونو می آوردم تا از جیبش بهم پول بده...

فاطی کوچیکه هم اون زنبیل کنفی قدیمی رو پر می کرد از شیشه های خالی نوشابه تا من ببرم پیش مش قدرت خدا بیامرز و نوشابه ی پر بگیرم...

وقتی برمی گشتم دیگه تقریبا همه شروع کرده بودن به خوردن غذا و با رسیدن نوشابه ها ماراتون درب بازکردن شروع می شد...

آخرشم کار، فقط کار آقاجون بود!

همه دست از پا دراز تر شیشه ی نوشابه رو می دادیم به آقاجون تا با اون قاشق استیله که اگه اشتباه نکنم ایتالیایی بود درب تک تک شیشه ها رو باز کنه و بده تحویل بچه ها...

همیشه دوست داشتم اونقدری بزرگ شم که درب نوشابه ها رو خودم باز کنم!

توی میهمانی خواهرم، وقتی آقا جون بطری رو بهم داد، دیگه نتونستم خودمو نگه دارم و بغض و اشکم با هم قاطی شد...

ماها بزرگ شدیم، جوون شدیم و حالا دیگه درب نوشابه هامونو خودمون باز می کنیم!

تازه! نوشابه ی آقا جونم دیگه باید ما براش بازکنیم...

توی این چند سال گذشته هرگز نتونستم باور کنم که موهای سپید و چروکای روی صورت آقاجون و مادر، نشونه ی پیریه...

اما اون شب، اونم سر سفره ی شام، اشکهایی که توی چشمام جمع و بغضی که باهاش مخلوط شد، باورم داد که آقا جون پیر شده...

یاعلی

دورم، دور...

myparsa — Sat, 03 Apr 2010 19:29:44 GMT

یا لطیف

هی کاروان!

myparsa — Sat, 06 Mar 2010 21:41:12 GMT

چند روز به عيد مانده بود. «حسن شوکت‌پور» تلفن کرد و خواست که به منطقه بروم. وقتي مي‌گفت بيا،مي‌فهميدم که عملياتي در پيش است و نبايد سوال و جواب اضافه بکنم. با حسن در حوزه هنري آشنا شده بودم. آن وقت‌ها تازه حوزه سروساماني گرفته بود. در گوشه‌اي از حياط تدارکاتي هم براي جبهه مي‌شد. او وسايل و امکاناتي که براي جبهه مي‌گرفت در گوشه و کنار حوزه انبار مي‌کرد و هر وقت لازم بود به جبهه مي‌فرستاد. من هم چند بار همراه دوستان ديگر به منطقه رفته بودم. در همين سفرها بود که دوستي من و حسن ريشه گرفت. بعد از تلفن او با يکي از دوستان به اهواز آمدم. مي‌دانستم محل استقرارش کجاست. يک جاده خاکي بود که جهاد بالاي شوش دانيال زده بود که مشرف مي‌شد به دشت عباس.

حسن را همان جا ديدم. به من سفارش کرد که در يکي از سنگرها بمانم تا وقتي عمليات شروع شد خودم را به خط برسانم. به حسن گفتم: «حسن آقا اين دوربين سوپر هشتي که من دارم شب فيلمبرداري نمي‌کند.» جواب داد: «فيلمبرداري مي‌کند يا نه بايد همان جا که گفتم بماني!» من هم چاره‌اي جز اطاعت نداشتم. آنجا، سنگر فرماندهي شهيد حسين خرازي بود. چند ساعتي را ماندم ديدم خبري نيست. آمدم به چادر که بالاي تپه بود و نشستم کنار تعدادي رزمنده که وصيت‌نامه مي‌نوشتند.

من هم شروع کردم به نوشتن. به نيمه رسيده بودم که با خودم گفتم:«رسول اين تو بميري از آن تو بميري‌ها نيست و پاره کردم.» براي اينکه نمي‌خواستم شهيد بشم. از نقل و انتقالات فهميدم که بوي عمليات مي‌آيد. چند رزمنده وصيت‌نامه‌ها را نوشتند و در جاي‌شان دراز کشيدند تا موقعي که خبرشان کنند. يادم آمد که حسن آقا گفته بود: رسول مبادا بخوابي‌ها، بيدار مي‌ماني و از سنگر هم تکان نمي‌خوري. ولي من خوابيدم. آن هم يک خواب شيرين، اما با صداي يک انفجار از خواب پريدم. دور و بر را نگاه کردم. هيچ کس تو چادر نبود. همه رفته بودند عمليات. از چادر بيرون آمدم و از بالاي تپه ديدم که حجم آتش از دو طرف خيلي زياد است. با خودم گفتم: «رسول واي به حالت اگر حسن آقا تو را ببيند.» او هميشه به من سفارش مي‌کرد: «رسول اين قدر نخواب، نظم ياد بگير، مثل بچه‌هاي ديگر باش، ببين چطور مي‌آيند و از کوچک و بزرگ هر کاري که از دستشان برمي‌آيد مي‌کنند. آنان نظم دارند. از استراحت خودشان مي‌زنند. تو هم هيچ فرقي با آنان نداري. بي‌خود هم اداي هنرمندها را براي من در نياور.» دوربين را برداشتم و رفتم به طرف مستراح صحرايي که در سينه‌کش تپه بچه‌ها با تيرک و گوني درستش کرده بودند. تو مستراح بودم و با خودم فکر مي‌کردم که چطور بايد بروم به خط مقدم و از آن مهم‌تر جواب حسن آقا را بدهم که يک دفعه انفجاري در کنار مستراح بلند شد و بعد از چند لحظه گوني‌هاي اطراف آ‌تيش گرفت. من هم با همان حال از آنجا پريدم بيرون و همين‌طور جيغ و داد مي‌کردم و در بيابان مي‌دويدم. خوشبختانه کسي آن دور و بر نبود. حالم که کمي جا آمد، هنوز سپيده صبح نزده بود، حواسم بود که نماز نخواندم. تند و تند نماز را خواندم و آمدم روي جاده. در همان تاريک و روشن هوا شبح يک وانت را ديدم. خوشحال شدم و پريدم جلوي وانت که نگهدار! وانت با گرد و خاک زياد ايستاد و من هم بدون معطلي پريدم بالا، راننده سر و صورتش پر از خاک بود و از اين عينک‌هايي که موتورسوارها مي‌زنند به چشم داشت. در ضمن جلوي وانت سقف هم نداشت. به راننده گفتم: «داداش قربونت منو برسون خط!» راننده ساکت فقط نگاهم مي‌کرد. از جايش تکان هم نمي‌خورد. دوباره جمله‌ام را تکرار کردم. اين بار دستش بالا آمد و آرام عينک را کشيد و گذاشت روي پيشاني‌اش، ديدم اي داد بيداد حسن آقا است! توي چشم‌هايم نگاه کرد و گفت: «تو خجالت نمي‌کشي؟» جواب دادم: «واسه چي؟» خودم را زدم به آن راه که مثلا اتفاقي نيفتاده است. گفتم: «چيزي نشده فقط يک توالت صحرايي آتش گرفته که من هم آن را آتش نزدم!» دوباره گفت: «رسول خجالت بکش!» اين دفعه صدايم را کمي بلندتر کردم: «واسه چي حسن آقا من که کاري نکردم.» گفت: «تو چطور توانستي با خيال راحت تا صبح بخواني. مي‌دوني از ديشب تا الان چند تا از بچه‌هاي مردم تکه تکه شدن!؟.»

سرم را پايين انداختم و زير لب گفتم: «ببخشيد حسن آقا!» وسط حرفم پريد: «آخر، رسول جان. اين دفعه اولت که نيست. يک ذره غيرت داشته باش. وقتي بهت مي‌گويم بيا منطقه عمليات است بايد مثل ديگر رزمنده‌ها باشي. تو هيچ فرقي با ديگران نداري. اين عمليات، عمليات فتح‌المبين است و کار بزرگي دارد انجام مي‌شود. آن وقت تو گرفتي و خوابيده‌اي.» همين موقع دستش را بالا آورد و محکم زد توي سرم. ولي خاطرش بيش از اينها براي من عزيز بود. وانت بي‌سقف، در پيچ و خم تپه‌ها بالا و پايين مي‌رفت. در آن تاريکي حسن با استادي تمام مي‌راند. رسيديم کنار تپه‌اي و حسن آقا ايستاد. اين تپه را قبلا ديده بودم. بچه‌ها اين تپه را کنده بودند و شده بود زاغه مهمات و بعضي از وسايل ديگر.

حسن آقا وقتي ايستاد داد زد: «حاجي! حاجي!» از شکاف تپه پيرمرد ريش سفيدي بيرون آمد و گفت: «جانم حسن آقا!» حسن آقا بهش گفت: «کارگر افغاني که خواستي برايت آوردم.» بعد به من اشاره کرد که برو پايين. من هم نمي‌دانستم داستان از چه قرار است. با خودم گفتم: شايد دارد سر به سرم مي‌گذارد. آمدم پايين.

حسن آقا قبل از آنکه با همان وانت بي‌سقف از پيش ما برود به پيرمرد گفت: «اين آقا رسول سه تا وانت موشک آر.پي.جي پر مي‌کند و با وانت سومي به همراه خودت مي‌آوريش باغ طالقاني و کنار آلبالو گيلاس‌ها پياده‌اش مي‌کني.» بعد دستي تکان داد و رفت. وقتي حسن آقا رفت پيرمرد با لهجه اصفهاني‌اش گفت: «برو تو آن سنگر عزيزم!»

- بابا جان چه کار بايد بکنم!

- اين گوني‌ها را مي‌بيني؟ تو اين چند روز خرج‌هايش را بسته و آماده کرده‌اند. گوني‌ها را با احتياط بار مي‌کني و مي‌گذاري پشت وانت.

- بابا جان من فيلمبردارم. عکاسم. خير سرم خبرنگارم. تازه تو عمليات قبلي هم مجروح شدم. بخيه‌هاي پايم را هم باز نکردم. چطور مي‌توانم اين همه موشک آر.پي.جي را بار اين سه تا وانت کنم. هنوز هم مي‌بيني دارم لنگ مي‌زنم عزيزم!

- آقا رسول. من اين حرف‌ها حاليم نيست. تو در نظر من يک کارگر افغاني هستي. اين را حسن آقا گفته. تازه بچه‌هايي که اين موشک‌ها را آماده کرده‌اند همه‌شان مثل تو مجروح بودند. زبانم بند آمد. به هيچ رقم رضايت نداد. من هم به هر بدبختي و مصيبتي بود وانت‌ها را از موشک‌هاي آر.پي.جي پر کردم. وانت سوم که پر شد خودش آمد نشست پشت فرمان. به پيرمرد گفتم: «حاج آقا کجا تشريف مي‌بري؟»

- حسن آقا گفته شما را ببرم باغ طالقاني که کمي آلبالو گيلاس بخوري!

- باغ طالقاني ديگر کجاست؟

- يک باغ خيلي با صفايي است. آنجا آلبالو گيلاس‌هاي خوب و رسيده‌اي دارد. کمي تحمل کني مي‌رسيم.

سپيده صبح زده بود. وانت حاج آقا به راه افتاد. هرچه جلوتر مي‌رفتيم آتش دو طرف شديدتر مي‌شد. گلوله‌هاي رسام و منور هم ديده مي‌شد. جلوتر که آمديم حسابي در معرض گلوله‌هاي خمپاره و تانک قرار گرفتيم. ترس برم داشته بود. شدت انفجارها مجالي براي فکر کردن به آدم نمي‌داد. پشت يک خاکريز نگه داشت. از وانت پايين آمدم. هول کرده بودم. جنازه بچه‌ها را پشت خاکريز ديدم. همه چيز به هم ريخته بود. ظاهرا عراقي‌ها سعي داشتند اين خاکريز را بگيرند ولي بچه‌ها با تمام توان مقاومت مي‌کردند. ترس و هيجان به جانم افتاده بود و رهايم نمي‌کرد. مثل عروسک کوکي دور سر خودم مي‌چرخيدم. يک ساعتي مي‌شد که اينجا بودم. تازه شستم باخبر شد که باغ طالقاني يعني همين جا و آلبالو گيلاس‌ها هم يعني همين ترکش‌ها و گلوله‌ها! با خودم گفتم: رسول ديدي چه رودستي از حسن خوردي؟ بابا جان چه باغي؟ چه آلبالو گيلاسي؟ چه کشکي؟‌ چه ماستي؟ درست آمده‌اي وسط معرکه خدا به دادت برسد. بودن من در باغ طالقاني و ديدن آن صحنه‌هاي واقعي جنگ تاثير زيادي روي من گذاشت. کمترين تاثير اين بود که کمي به خودم بيايم. خودم را بشناسم که چند مرده حلاجم. بعد از آن لحظه‌ها در فيلم‌ها استفاده کردم. اين خط را بچه‌هاي اصفهان نگه داشته بودند. حسن شوکت‌پور هم از بچه‌هاي لشکر امام حسين(ع) بود. پاتوق من هم همين لشکر بود. صحنه‌هاي اين خط واقعا ديدني بود. از بچه‌هاي 12-10 ساله تا پيرمرد تدارکاتچي همه‌شان پرتلاش و فعال بودند. ديدن اجساد بچه‌ها و ديدن تعدادي زخمي که راهي براي بردن‌شان به عقب نبود، چه روحيه‌اي در آدم به وجود مي‌آورد!

داشتم به ماندن در خط عادت مي‌کردم. داشتم حواسم را به خودم و دور و بر جمع مي‌کردم. مي‌ديدم که بچه‌ها چطور از خاکريز بالا مي‌روند و به طرف سنگر عراقي‌ها مي‌دوند و عده‌اي را اسير مي‌کنند و به اين طرف مي‌آورند. در همين هير و وير، 15-10 نفر اسير عراقي را آوردند. يکي از بسيجي‌هاي نوجوان که از شهادت دوستانش در همين خط خيلي عصباني بود مي‌خواست عراقي‌هاي اسير را به گلوله ببندد که ديگران اجازه ندادند. در همين شلوغي يکي از اسيران عراقي از گروه اسرا جدا شد و با سرعت به طرف خاکريز خودشان دويد و فرار کرد و من هم فکر کردم الان است که بچه‌ها از پشت او را با گلوله بزنند. حتي همين بسيجي نوجوان دويد به طرف خاکريز و خواست با گلوله او را بزند که در همين حال همه رزمندگاني که روي خاکريز بودند شروع کردند به تشويق آن اسير فراري! بچه‌ها سوت مي‌زدند، دست مي‌زدند.

من احساس مي‌کردم با همين تشويق‌ها سرعت آن اسير فراري هم بيشتر مي‌شود. وقتي آن اسير فراري از خاکريز خودشان بالا رفت و به نيروهاي خودشان پيوست، رزمندگان ما همه‌شان تکبير سر دادند! همين جا بود که شنيدم، بچه‌ها پادگان «عين خوش» را گرفتند. من هم آمدم به طرف عين خوش و شروع کردم به عکس گرفتن و فيلم برداشتن. وقتي رسيدم کنار يک نفر عراقي که در حال سوختن بود دوربين را تنظيم کردم که عکس بگيرم. يکي از جنازه‌هاي عراقي که در اطراف نفربر افتاده بود تکاني خورد و دست و پايي زد. بدنش نيم‌سوز شده بود. فکر کردم کشته شده وقتي تکاني خورد، من از ديدن اين منظره وحشت کردم. شروع کردم به جيغ و داد کردن. فرار کردم به طرف جاده که اي داد و بيداد مرده زنده شده! همين‌طور که مي‌دويدم ديدم يک موتور سوار روي جاده مي‌آيد. از فرصت استفاده کردم و دوربين فيلمبرداري را به طرفش گرفتم و با لنز تله زوم کردم. موتورسوار آمد و آمد تا رسيد به چند قدمي من. وقتي عينکش را بالا زد و آورد روي پيشاني‌اش، ديدم اي بابا باز هم حسن آقا است! بدون اينکه نگاهي به من بکند دائم به اطراف چشم مي‌چرخاند. هنوز نگاهش به دشت بود که به من گفت: «آقا رسول مي‌روي اين دور و بر هر چه آر.پي.جي‌زن هست جمع مي‌کني و مي‌آوري و روي همين جاده يک خط تشکيل مي‌دهي. تانک‌هاي عراقي دارند مي‌آيند.» دور و برم را نگاه کردم. يک دست دشت بود که گله گله آتش و دود از آن به هوا بلند بود. گفتم: «حسن آقا قربونت برم دست از سرم بردار، منو چه به خط تشکيل دادن، آن هم جلوي تانک‌هاي عراقي!» اين دفعه واقعا عصباني شد. جلوتر آمد و همان‌طور که رو موتور نشسته بود دو دستي محکم زد تو سرم و گفت: «خاک تو سرت، تو آدم بشو نيستي» چنان پر گاز از کنارم رد شد که براي چند دقيقه صداي موتورش از سرم نمي‌افتاد. حسن را مي‌توانستي در هر نقطه و در هر ساعت ببيني: يک بار با موتور، يک بار با جيپ، با نفربر، در اتاق فرماندهي و يک بار در اتاق تدارکات. در حالي که اين معاون لجستيک بود. با خودم فکر مي‌کردم چرا حسن با من اين‌طور رفتار مي‌کند؟ دفعه اولش نبود. در عمليات طريق‌القدس که بستان آزاد شد، باز هم همين رفتار را با من داشت. گاهي خيال مي‌کردم حسن آقا يک جور مرض دارد که مرا به کانون خطر بفرستد. در عمليات طريق القدس حسن آقا هفتاد دو ساعت نخوابيده بود. با پشت بيسيم بود يا پشت خاکريز، يا روي موتور يا پشت فرمان. هر کجا که کار بود حسن شوکت پور هم بود.

بعده‌ها که فيلم‌ساز شدم پاسخ سوال خودم را پيدا کردم که چرا حسن آقا با من آن‌طور رفتار مي‌کرد؟ واقعيت اين بود که او احساس مي‌کرد با يک جوان خام و نپخته و ترسويي طرف است. که از تاريکي شب هم مي‌ترسد. حسن آقا مرا شناخته بود. او تلاش مي‌کرد با اين کارهايش از من يک آدم بسازد. نمي‌دانم اين اتفاق در من افتاده است يا نه؟ ولي مي‌دانم خيلي از ترس‌هايم ريخت. سال‌ها بعد که حسن آقا در عمليات والفجر هشت قطع نخاع شد، يک روز در بيمارستان ساسان تهران به ملاقاتش رفتم. بعدها به اسايشگاه ثارالله آمد با آن حال و روزش. صبح‌ها مي‌آمد لجستيک سپاه کار مي‌کرد و شب هم به آسايشگاه برمي‌گشت.

در بيمارستان به او گفتم: «حسن آقا چرا اين قدر تلاش مي‌کني. اين همه سال جنگ کرده‌اي، بيابان‌ها و کوه‌ها را رفته‌اي و آمده‌اي، جانت کف دستت بود. حالا کمي استراحت کن.» جواب داد: «رسول خيلي دلم مي‌خواهد استراحت کنم ولي نمي‌شود. بدون اينکه بخواهم در زندگي براي عده‌اي تکيه‌گاه شدم. مي‌ترسم من بيفتم آنها هم بيفتند. مجبورم تا آخرين لحظه سرپا بايستم. بعد هم رسول جان! خدا يک برگ ماموريت به ما داده است که تا نفس داريم بايد به دنبال ماموريتمان باشيم. وقتي هم برگ مرخصي را داد که خب، مي‌رويم.»

حسن شوکت‌پور رفت. همين قطع نخاع بودنش او را به شهادت رساند. وقتي فيلمي مي‌سازم دلم مي‌خواهد حداقل بتوانم روح حسن آقا را يک جور از خودم راضي کنم. نبايد فراموش کنم اگر فيلم‌ساز شدم به خاطر خون حسن شوکت‌پور و حسن آقاهايي است که من نمي‌شناسم و همه‌شان زندگي را دوست داشتند. حسن آقا عاشق دخترکوچکش بود، ولي به خاطر ما از همه دلبستگي‌هايش گذشت. ما آدم‌هاي خوشبختي خواهيم بود اگر قدر اين عاشق‌هاي فداکار را بدانيم.

والسلام

رسول ملاقلی پور

تاکی فرو خورم این بغض سرد را ؟

myparsa — Sun, 21 Feb 2010 20:25:18 GMT

یک... ، دو... ، چقدر فاصله!؟

myparsa — Tue, 09 Feb 2010 07:30:18 GMT

یک:

دو:

چقدر فاصله!؟